Atvinnumál

Stefna Sambands ungra sjálfstæðismanna í menntamálum sem samþykkt var á Eskifirði á 44. sambandsþingi SUS.

Atvinnumál

Ferðamál

Þjónusta við ferðamenn er orðin einn af undirstöðuatvinnuvegum Íslands.
Mikilvægt er að hið opinbera leggja ekki steina í götu ferðaþjónustunnar
til að mynda með aukinni skattlagningu. Þá styðja ungir sjálfstæðismenn
gjaldtöku af hálfu landeigenda og hins opinbera  á ferðamannastöðum þannig
að þeir sem þá heimsæki greiði fyrir uppbyggingu þeirra. Einnig leggst
SUS alfarið gegn þeirri hugmynd að hækka virðisaukaskatt á
ferðaþjónustu eins og lagt hefur verið til. Vöxtur í ferðaþjónustu er ekki
sjálfsagður og mikilvægt er að tryggja stöðugleika í greininni.
Áframhaldandi uppbygging ferðaþjónustunnar er baráttumál fyrir byggðir í
landinu.

Bankar

Selja ber eignarhlut ríkisins að fjármálastofnunum hið fyrsta. Ekki er
tilgangur ríkisins að standa í rekstri fjármálafyrirtækja og stuðla þannig
að óheilbrigðri samkeppni á fjármálamarkaði. Eignarhlutir ríkisins í
bönkum eiga að vera seldir hæstbjóðendum. Íslendingar eiga ekki að
njóta forgangs við sölu bankanna. Eins styðja ungir sjálfstæðismenn
framkomnar hugmyndir forsætisráðherra um að afhenda öllum Íslendingum
beinan eignarhlut í bönkunum sem annan mögulegan valkost.

Iðnaðar og orkuframleiðsla

Engin iðnfyrirtæki eiga að njóta sérkjara í skattamálum. Orkufyrirtæki
eiga að vera rekin á viðskiptalegum grunni. Selja ber raforku
hæstbjóðanda. Virkjanarekstur er fjárfrek fjárfesting sem skilar ekki
arðsemi fyrr en eftir langan tíma. Ekki er rétt að leggja almannafé, hvorki
frá ríki né sveitarfélögum í slíkar áhættufjárfestingar. Mikilvægt er að ríkið
vinni ekki gegn áforum einkafyrirtækja um að byggja upp iðnað í landinu.
Mikilvægt er að sem mest landsvæði í eigu hins opinbera verði selt á
markaði og fært í hendur einstaklinga. Koma þarf í veg fyrir að ríkið geti
slegið eign sinni á land í eigu einstaklinga.
Hugsanlegt er að verðmætar auðlindir leynist í jörðu innan
efnahagslögsögu Íslands eða landgrunni. Mikilvægt er að hið opinbera
haldi að sér höndum við slíka auðlindanýtingu líkt og í öðrum
atvinnurekstri og torveldi ekki frekari framþróun á þessu sviði með
íþyngjandi skattlagningu eða öðrum hömlum.

Sjávarútvegur

Íslenska fiskveiðistjórnunarkerfið stuðlar að aukinni verðmætasköpun í
greininni á meðan það kemur í veg fyrir ofveiði og verndar nytjastofna.
Lykillinn að þessu tvennu eru framseljanlegar aflaheimildir. Með því að
aflaheimildir geti skipt um hendur á opnum markaði eru mestar líkur a að
þær rati í hendur þeirra sem skapa úr þeim mestu verðmætin, sér og
þjóðinni til heilla.

Nauðsynlegt er að standa vörð um þennan undirstöðuatvinnuveg Íslendinga.
Sérsköttun á tiltekna atvinnugrein umfram aðrar skal ekki liðin og ber því að
afnema alla slíka skatta, eins og veiðigjöld.

Allar hugmyndir um gjörbyltingu fiskveiðistjórnunarkerfisins með því að
taka aflaheimildur úr höndum þeirra sem hafa keypt þær á opnum
markaði eru skaðlegar, þ.m.t. hugmyndir að ríkið leigi út aflaheimildir í
tiltekinn tíma. Ósanngjarnt yrði að færa aflaheimildir ýmist í hendur þeirra
sem hafa selt frá sér heimildir eða þeirra sem vilja fá að spreyta sig í
greininni en treysta sér ekki í þá fjárfestingu sem til þarf.
Mikilvægt er að allir nytjastofnar séu innan aflamarkskerfisins.
Nauðsynlegt er að takmarka möguleika stjórnmálamanna á að ráðskast
með þessa miklu auðlind og nota sem pólitíska fyrirgreiðslu hvort sem er í
formi strandveiða, byggðakvóta, línuívilnunar eða einhvers annars.
Jafnframt er nauðsynlegt að aflamarkskerfið nái til nýrra nytjastofna og
ýmissa flökkustofna sem leita á Íslandsmið, svo hægt sé að skapa úr
þeim eins mikil verðmæti og kostur er, án þess að ganga of nærri þeim.

Landbúnaður

Hágæðaafurðir og ímynd landsins gefa landbúnaðinum áður óþekkt
tækifæri innanlands og erlendis. Ferðamenn sem heimsækja landið kalla
eftir afurðum úr héraði og breiða út orðspor þeirra þegar heim er komið.
Stefna ber að því að losa landbúnaðinn við fjárstuðning ríkisins að því
marki sem kostur er, leggja ber af framleiðslutakmarkanir í landbúnaði og
vinna að því að hann geti búið við eðlilega markaðsafkomu. Meðal annars
þarf að að gera það með því að stuðla að lækkun tilkostnaðar á öllum
stigum framleiðslunnar. Framleiðsla afurða er ekki takmörkuð auðlind
sem þarf að stýra með kvótakerfi.

Þá er einnig mikilvægt að áfram sé losað um innflutningstakmarkanir á
erlendum landbúnaðarafurðum í samráði í bændur.