Innanríkismál

Stefna Sambands ungra sjálfstæðismanna í innanríkismálum sem samþykkt var í Vestmannaeyjum á 43. sambandsþingi SUS, þann 6. september 2015.

Verja þarf stjórnarskrána

Standa ber vörð um stjórnarskrá íslenska lýðveldisins. Þar er að finna grundvallarréttindi manna sem mega ekki vera vafa undirorpin þegar á reynir. Allar breytingar á núverandi stjórnarskrá skal nálgast af yfirvegun og ró. Tryggja þarf áframhaldandi vernd eignarréttar. Jafnframt er mikilvægt að pólitískar stefnuyfirlýsingar, svo sem ákvæði um ríkiseign að náttúruauðlindum, rati ekki inn í stjórnarskrána.

Virða þarf mannréttindi

Mannréttindi eru sá grundvöllur sem hvert siðað samfélag byggir á. Mikilvægt er að þau séu skýr og ótvíræð svo enginn velkist í vafa um rétt sinn eða annarra á hverjum tíma.

Virða ber atvinnufrelsi og hafna ber hvers konar afskiptum sérhagsmunahópa af því frelsi. Hvort sem menn vilja dansa naktir í atvinnuskyni eða reka ljósmyndastofu er það réttur viðkomandi að fá að velja sína atvinnu. Viðurkenning á atvinnufrelsi sjálfráða fólks tryggir því einnig aðgang að réttarkerfinu ef það telur á sér brotið. Bann við atvinnustarfsemi ýtir henni undir yfirborðið, öllum til tjóns eins og endurtekið hefur komið í ljós. Jafnframt er ítrekaður stuðningur við óheft tjáningarfrelsi. Lögum sem hefta frelsi fjölmiðla er hafnað með öllu. Tjáningu fólks eða hópa má aldrei skorður setja með lögum nema til að verja mannréttindi annarra.

Tryggja þarf að engin munur sé á samvistum og réttindum samkynhneigðra og gagnkynhneigðra.

Aukin skilvirkni dómstóla

Rekstur dómstóla er eitt af grunnhlutverkum hins opinbera. Nauðsynlegt er að einstaklingar geti fengið úrlausn ágreiningsmála sinna fyrir óvilhöllum dómstólum. Til að þetta sé hægt verður að tryggja að til dómstóla sé veitt nægu fjármagni svo að þeir geti afgreitt mál skjótt og örugglega. Mikilvægt komið verði á fót millidómsstigi sem allra fyrst. Álag á dómskerfið hefur aukist alveg gríðarlega og nú er svo komið að málafjöldinn er slíkur að Hæstiréttur ræður illa við þennan fjölda. Hætt er við því að það bitni á réttaröryggi einstaklinga ef ekki verði komið á millidómsstigi sem allra fyrst. Nefnd um stofnun millidómsstigs hefur skilað af sér sínum tillögum og leggja ber áherslu á að þær tillögur komi til framkvæmda sem fyrst.

Skipun dómara á að vera í höndum innanríkisráðherra. Slíkt fyrirkomulag hefur reynst vel. Ekki er lýðræðislegt að ókjörnir fulltrúar í nefndum, prófessorar við háskóla eða dómarar sjálfir, ákveði hverjir verða dómarar. Slíkir aðilar þurfa ekki að sæta pólitískri ábyrgð gagnvart almenningi, eins og ráðherra sem með veitingarvaldið fer.

Ábyrg löggæsla

Löggæsla er grunnskylda hins opinbera. Öryggi og réttindi einstaklinganna byggja á því að sterk lögregla sé starfandi. Lögreglan má aldrei hvika frá því að tryggja almennum borgurum frið og öryggi þó að hávær, en fámennur hópur manna, beiti ofbeldi til að lýsa óánægju sinni. Heimildir lögreglu til að hefja rannsókn verða að byggja á rökstuddum grun um refsiverða háttsemi. Þetta kemur í veg fyrir að brotið sé á stjórnarskrárbundnum rétti til friðhelgi einkalífs og öðrum mannréttindum. Tillaga um forvirkar rannsóknarheimildir brýtur gegn grundvallar mannréttindum. Aldrei má hafna meiri hagsmunum fyrir minni.

Löggjafarstefna í vímuefnamálum verði endurskoðuð

Markaður með ólögleg fíkniefni hefur í áratugi farið vaxandi og neysla ólöglegra fíkniefna hefur að sama skapi aukist verulega til langs tíma, á sama tíma og refsingar í fíkniefnamálum hafa verið þyngdar. Að auki hafa samfélagsleg vandamál tengd fíkniefnaneyslu aukist, svo sem glæpir og heilbrigðisvandamál. Góður árangur hefur hins vegar náðst í því að minnka drykkju og reykingar barna og unglinga án þess að grípa hafi þurft til banna og refsinga hvað fullorðna einstaklinga varðar. Árangri fíkniefnabannsins virðist í heildina verulega ábótavant auk þess sem fíkniefnabann hefur í för með sér ýmsar ófyrirséðar hliðarverkanir.

Fíkniefnabann kostar skattgreiðendur milljarða árlega í töpuðum skatttekjum og sóuðum fjármunum í ýmsan löggæslu og dómskostnað. Auk þess sem bann við sölu fíkniefna skapar blómlegan markað þar sem hvorki gilda aldurstakmörk eða opnunartímar en eykur líkur á því að börnum séu seld fíkniefni. Allur hagnaður af sölu fíkniefna, sem hleypur á milljörðum, rennur í vasa óprúttinna aðila (t.d. glæpagengja) sem svífast einskis í viðskiptum sínum. Fíkniefnabann kemur í veg fyrir hverskyns heilbrigðis- og gæðaeftirlit sem leiðir til dauðsfalla sem annars væri hægt að koma í veg fyrir.

Í fíkniefnabanni felst tvöfalt siðgæði þar sem einn hópur fíkniefnaneytenda bannar öðrum hópi að neyta þeirra fíkniefna sem þóknast þeim ekki. Fíkniefnabann gagnast síst þeim sem þurfa á aðstoð að halda, sem eru fíkniefnasjúklingar. Fíkniefnabann gerir sjúklinga að glæpamönnum og ætti fyrst og fremst að nálgast viðfangsefnið frá heilbrigðissjónarmiði. Af ofangreindum ástæðum er brýnt að bann við fíkniefnum verði afnumið hið fyrsta.

Afnema ber einokunarstefnu ríkisins við sölu áfengis. Brýnt er að verslunum ÁTVR verði lokað sem fyrst og sala og verslun áfengis gefin frjáls. Það er ekki hlutverk ríkisins að standa í rekstri smásöluverslana. Öll rök um að sala áfengis eigi að lúta einhverjum öðrum lögmálum en t.d. matvöru standast enga skoðun. Einnig er mikilvægt að bann við auglýsingu áfengis verði afnumið. Á 21. öldinni er heimurinn eitt markaðssvæði og er fráleitt að innlendir framleiðendur áfengis skuli vera óheimilt að auglýsa vöru sína, á sama tíma og auglýsingar frá erlendum framleiðendum birtast íslendingum nánast daglega í gegnum erlenda miðla. Á Íslandi geta þeir einir keypt áfengi sem náð hafa 20 ára aldri. Lækka ber áfengiskaupaaldurinn niður í 18 ár. Engin rök standa til þess að treysta ekki sjálfráða einstaklingum til að kaupa löglega neysluvöru.

Ný tækni, ný tækifæri

Mikil bylting hefur orðið á síðustu árum með tilkomu nýrra tæknilausna á borð við Uber. Hefur þetta skapað tækifæri fyrir venjulega einstaklinga að nýta eignir sínar sem áður voru einungis kostnaðarberandi til að skapa tekjur. Hér á landi hefur lengi ríkt einokunarkerfi á sviði fólksflutninga. Mikilvægt er að gerðar verði allar þær breytingar á lögum sem þurfa þykir til að Íslendingum verði gert mögulegt að nýta sér þessa nýju tækni.

Tryggja þarf jafnan rétt einstaklinga í hvívetna

Ljóst er að til að hægt sé að byggja upp frjálst og réttlátt þjóðfélag skuli einstaklingar metnir að verðleikum sínum og þeim ekki mismunað. Í öllum tilfellum þar sem hæfni umsækjanda ræður ekki för við ráðningu í opinber störf er um mismunun að ræða. Jákvæð mismunun skerðir jafnræði einstaklinga og frelsi og er eins og hugtakið ber með sér mismunun.

Öllum hugmyndum um þvingað jafnræði er hafnað. Jafnréttislöggjöf hefur snúist upp í andhverfu sína þar sem einstaklingar eru ekki lengur metnir að verðleikum sínum eða raunverulegri hæfni. Algjört óréttlæti felst í því að mismuna einstaklingum á grundvelli kynferðis, trúarskoðana, menntunar, eða öðru.

Ótækt er að sérstök nefnd sé starfandi sem hefur puttana í því hvaða nöfn foreldrar velja börnum sínum. Leggja ber Mannanafnanefnd niður og afnema lögin um mannanöfn sem allra fyrst. Ríkið treystir fólki til þess að eignast og ala upp börn, eðlilegt er að það traust nái einnig yfir hvað foreldrarnir velja að nefna börn sín. Er það ekki hlutverk hins opinbera að hlutast til um það. Er því ástæða til að fagna fyrirætlan Innanríkisráðherra um að afnema mannanafnalög og leggja niður Mannanafnanefnd.

Ríki og kirkja

Mikilvægt er að aðskilnaður ríkis og kirkju komist til framkvæmdar sem fyrst og að fjárhagstengsl ríkis og hinnar evangelísku lúthersku kirkju verði aðskilin að fullu. Ekki er rétt að ríkið geri upp á milli trúfélaga eða annist innheimtu félagsgjalda þeirra. Það er ekki hlutverk hins opinbera að starfrækja trúfélög. Ungum sjálfstæðismönnum finnst óboðlegt að ríkið innheimti einnig félagsgjöld af þeim einstaklingum sem skráðir eru utan trúfélaga. Er þetta ekkert annað en auka skattur á þessa einstaklinga.